Romantyczny światopogląd
Epokę Romantyzmu zapoczątkował zupełnie inne poglądy i rozumienie świata. Odrzucenie klasycystycznej idei ewolucji świata, harmonii sprawiło, że powstał zupełnie inny obraz człowieka. Kształtowano dramatyczną jednostkę, doświadczającą duchowych katuszy, męk i cierpień. Szukać ukojenia miała ona w mistyce religijnej lub w fikcji poetyckiej. W mniemaniu romantyków postęp dokonywać się miał za pomocą cierpienia, śmierci w imię miłości, normy i prawa. Przekonanie o dialektycznym i tragicznym aspekcie ewolucji, romantycy dowodzili z filozofii idealistycznej Imanuela Kanta, Georga Hegla i Fredricha Schelinga. Ważna stała się też religia chrześcijańska oraz irracjonalizm, głoszący, że rzeczywistość jest niedostępna i nie można jej poznać przez racjonalne myślenie. Dotychczasowy podział przyrody na żywą i martwą, zastąpiony został światem widzialnym i niewidzialnym. Religia znajdowała wyraz w poglądach mesjanistycznych oraz w koncepcji, według której losami ludzi kieruje Bóg. Podstawą tych poglądów była filozofia Absolutu. Zadanie artystów było więc ukazywanie nie poznanej rzeczywistości poprzez intuicję, sny czy religijną ekstazę.
Synteza epoki Romantyzmu .