Literatura międzypowstaniowa na emigracji
Klęska powstania listopadowego spowodowała, iż pewna grupa inteligencji zmuszona była opuścić kraj. Zmuszeni do tego zostali między innymi Mickiewicz, Słowacki, Krasiński, Goszczycki i Zalewski. Udali się oni przede wszystkim do Francji, a Paryż stał się polską stolicą artystyczną i polityczną. Tam ukazywały się czasopisma: "Trzeci Maj", "Demokrata Polski" i "Nowa Polska". Artyści polscy, mimo, że działali w środowisku obcym, uprawiali literaturę anachniczną. Nie brali przykładu z dzieł pisarzy europejskich, jak i krajowych. Nie wzorowali się na Dickensie, Balzacu czy Hugo. Ich środowisko literackie stało się kolebka przeróżnych idei, systemów i utopi. Często mocno nacechowane było mistycyzmem i religijnością. Im dłużej trwał pobyt na emigracji, tym bardziej zaznaczyło się oderwanie literatury od polskich korzeni. Zmieniał się język, kultura i obyczaje. Brakowało powieści oraz estetyki i prozy. Znakomicie rozwijały się dramaty metafizyczne, wszelkiego typu poematy, liryka religijna, publicystyka polityczna i społeczna oraz krytyka literacka.
,
Synteza epoki Romantyzmu .