Synkretyzm gatunkowy i kompozycyjna otwartość
Rozległość tematyczna i problemowa, która pojawiła się w dobie Romantyzmu, sprawiła, że poeci faworyzowali przede wszystkim synkretyzm, czyli łączenie gatunków i stylów oraz otwartość kompozycji. Odkrycie orientalnego wschodniego pejzażu oraz własnego rodzimego, spowodowane było romantycznym wyczuleniem na tajemniczość przyrody oraz zespolenie i jedność z nią człowieka. W języku literackim romantycy oprócz wyszukanej metamorfozy stosowali symbolikę, a nawet posługiwali się językiem potocznym. Najlepszym przykładem tego były gawędy i ich ciągły rozwój. Wkrótce z formuły stylistycznej przerodziła się w gatunek literacki. Żywioł liryczny obecny był w hymnach, psalmach, poematach, sonetach, odach i poetyckich modlitwach. Stał się również częstym składnikiem epiki i dramatu. Romantyzm wynalazł także męski rym, wiersz toniczny i biały. Ważnym elementem stał się także paralelizm refrenu. Wieloznaczność języka potęgowały jeszcze metafory, alegorie i symbole.
Synteza epoki Romantyzmu .